“Ya Rahman” ve “Ya Rahim” isimleri, “aşk kozası” anlamına gelen RAHM kökünden gelir. Bu isimleri, sırasıyla “şefkatli aşk” ve “merhametli aşk” olarak yorumlayabiliriz. Bu ilahi şefkat, tıpkı güneşin ışınlarını tüm varlıklara cömertçe yayması gibi her şeyi kuşatır ve fayda verir. Merhamet ise, ayın ışığı yansıttığı gibi tüm varlıklara sevgi bağını yayar. Sarmalayan, besleyen ve koşulsuz olan bu sevgi, doğal olarak çocuklukla bağlantılı bir içsel duygu taşır.
Hem doğum hem de ölüm, merkezdeki RAHM kavramıyla ilişkilidir. Ya Rahman ve Ya Rahim’ in nitelikleri insan gönlündeki en derin yaraya, insan daha rahimdeyken, benlik henüz oluşmamışken meydana gelen bir yaraya temas etmektedir. Yara, Allah’tan ayrılma deneyimi sebebiyle oluşur. Bu yaralı bilinç nedeniyle insan kendisini sevilemez yapan bir yetersizlikle özdeşleştirir. Bu durum, kişide kendinden nefret etme, utanç, reddedilme ve derin bir “Allah beni terk etti” hissine neden olur. Ya Rahman ve Ya Rahim’i davet etmek benliğin işte bu acıyan yarasının tedavisi için çaredir.
Yaralanmalar sevginin aktığı yönlerden gelir. Sevgi duyulmayan hiçbir şey insanda yara açamaz. Sevgi her nerede ise yara oradadır. Ve yara her nerede varsa tekamül de oradadır. Yaralar, ışığın içeri sızdığı yerlerdir. Yaralanmalar her defasında insanı gerçek sevginin kaynağına çağırmaktadır. Sevginin mutlak kaynağına bağlanabilen insanlarda açılan sevgi yaralarının en yüce şifası onu en çok sevenden gelir.